.

Gent: Een weekend vol vermaak voor Voetballende Vaders DSS

19 en 20 april 2008, België

Na rijp beraad van de commissie der wijzen binnen de Voetballende Vaders Vereniging en na het horen van de wensen van tientallen medevaders, werd al vroeg in het seizoen besloten om naar Engeland te gaan. Om er zeker van te zijn, dat er genoeg vaders mee zouden gaan en om tijdig de kaarten te kunnen vastleggen, werd een oproep gedaan aan de liefhebbers zich op te geven. Dat leverde een 30-tal ingeschreven al of niet spelende, al of niet vader zijnde, al of niet geregistreerde enthousiastelingen op. Maar helaas, door allerlei administratieve onmogelijkheden bleek Engeland in deze vorm niet uitvoerbaar. Goede raad was er niet, dus kwam na enig aarzelen de roep om nogmaals naar België af te reizen naar boven. Toen dat eenmaal besloten was, kwam ook direct het enthousiasme weer terug. Via internet, café, werk, telefoon en andere netwerken, regelden diverse alerte vaders kaartjes, eten, hotel, voetbalveld en activiteiten. Ook daarbij liep niet alles op rolletjes. Het hotel bleek te verbouwen, Belgen blijken pas na zessen hun restaurants te openen, voetbaltegenstanders durfden of konden niet toezeggen en zegden uiteindelijk af en vlak voordat we zouden vertrekken bleek zelfs dat de wedstrijd die we op het oog hadden, plots naar de zondag verhuisd was. Maar niets kon ons weerhouden. De contacten werden nogmaals aangeboord door RenéB. (geen achternamen!) en zo konden we op de valreep alsnog naar een Jupiler wedstrijd (da’s daar de eredivisie). De chauffeur bleek een soepele vent, dus die wilde ons wel even heen en weer rijden.

Nadat alles waarschijnlijk(?) goed geregeld was, vertrokken we op traditionele wijze zaterdagochtend 9:00 uur. De koppen tellend bleken er toch al gauw een 33-tal vaders mee te gaan. De enige die niet in de bus plaatsnam, was Theo v. H. Die moest zelf sturen en op tijd weer terug. Toen hij vroeg wie er de volgende dag allemaal mee terugreden om het 1^e te kunnen zien, gingen alle handen omhoog, waardoor het logischer werd om Theo alleen met de bus terug te laten gaan en de vaders met zijn auto. Het eerste maar zeker niet laatste slachtoffer van de herindeling van het Pim Mulier, werd en passant nog door Mario de V. overeind geholpen. Het knaapje was, niet helemaal verrassend in deze puinhoop, met zijn fiets over de kop gegaan. Geen vader stak een poot uit, maar M. is zoals bekend goed opgevoed.

Net zo traditioneel als de vertrektijd en de groepsfoto, klonken bij het uitrijden van de stad de eerste klak-sisssss geluiden van de blikjes die open gingen. Weinigen boden weerstand en al snel zat bijna iedereen aan een 5 procents versnapering. Niet alleen had de chauffeur voldoende ingeslagen, ook de vaders zelf hadden ruim voldoende mondvoorraad meegesmokkeld. Kaaskoekjes, worstjes, blokjes kaas, Tuccies, Chips, het was er allemaal en er werd ruim geconsumeerd. Sonja zou zich omdraaien in haar boek. Of dat nog niet genoeg was, besloten een flink aantal vaders om bij de grensstop nog even een broodje Mac weg te werken. Je weet nooit of er genoeg eten in België is natuurlijk. Tijdens onze grensstop, werd het tweede unieke Voetballende Vaders Rode shirt in de verkoop gegooid en natuurlijk aangetrokken. Dat is makkelijk om elkaar in de gaten te houden. In Gent bleken er later ook nadelen aan die herkenbaarheid vast te zitten.

In rood gehuld gingen weer verder. Al kauwend en klokkend kwamen we in voor ons gevoel korte tijd in Gent aan. Theo was al ingecheckt en stond ons juichend op te wachten. Die had duidelijk al een Bolleke op. Keurig werden we in dit autoloze stadscentrum afgezet bij ons Ibis Hotel, waar kwamen we later achter, in Gent nog broertjes en zusjes van bleken te zijn.

Snel de spullen op de kamer leggen, om niet achterop te raken en met elkaar af te zakken naar het grote voor de deur liggende Baafsplein. Hoewel we in de lobby van het hotel even van elkaar gescheiden raakten, doordat ze ook daar al bier verkochten (met gratis nootjes), dropen we toch langzaam als groep het hotel uit, alwaar zowaar een terras ontwaard werd. Heerlijk buiten in een bleek zonnetje, dat het later op de dag ging verliezen van de wolken . maar dat wisten we toen nog niet. Onmiddellijk bleek dat het uitzicht dan wel mooi was, maar dat er toch enige vorm van milieuverontreiniging rond, of onder dit stekje te ruiken was. Waarschijnlijk kwam hier het gehele Gentse riool samen, want dit kon je met recht een putlucht noemen. Gek genoeg was het geen reden om te vertrekken. Kokhalzend, klokten we de biertjes gewoon naar binnen, ondertussen de vele Japanse en anderstalige toeristen vermakend met enige zangkoren over ene Metselaar . Natuurlijk moest ook hier een warm balletje bij. Wonder boven wonder waren we nog steeds bij elkaar.

Nu kwam een nieuwe opgave. In het ons onbekende Gent een “Canalboat” vinden. Ik in mijn naïviteit dacht, dat we met zijn allen op een goed geoutilleerde, van airco voorzien overdekte boot met bar, toilet (vooral dat bleek belangrijk) en entertainment terecht zouden komen. Bij het bruggetje aangekomen, waar duidelijk het vertrekpunt van de rondvaart was, keek ik over het water om de boot aan te zien komen. Totdat ik vlak voor me beneden twee klein witte afgekeurde roeibootjes wild zag liggen dobberen, door de golven die twee eenden veroorzaakten. Direct schoot door me heen dat ik, voor dit tochtje zonder toilet zou aanvangen, eerst het overtollige vocht moest zien af te voeren. Er waren meer vaders, die dat hadden bedacht. Een snel bezoek aan een strategisch opgesteld café leverde de broodnodige verlichting. Het café had het voordeel, dat het een terras bij de aanlegsteiger had, dus het kon ook niet zeiken als daar Canalboat reizigers kwamen zeiken. Ze hadden er tenslotte ook de revenuen van. Die medewerking bleek later toch zijn grenzen te hebben. Dus in de twee witte zwaar overhellende notendoppen waar we samen net in pasten, bestuurd door twee vrouwelijke chauffeurs, kregen we eerst allemaal wat plaatselijk bier ingeschonken. Daarna was het trossen los en gleden we over de Gentse Schelde en Leie, begeleid door onze Gentse schonen. In de ene boot was Gina de kapitein, al snel vaGina genoemd en in de andere boot bleek een plaatselijke alcoholiste als stuurvrouw op te treden. Zij gaf aan gisteren teveel te hebben gezopen, dus dat zij hoofdpijn had en liever niet had dat we ook nog gingen schommelen. En wij maar denken dat we die hoofdpijn juist thuis hadden achtergelaten.

Veel bewegen was er echter toch niet bij, want elke uitgestoken arm leverde al een vervaarlijke schommeling op. De matrozen op de boot van vaGina dachten daar anders over. Ze overdreven het echter zo erg dat Va dreigde te stoppen met de hele tocht. Gelukkig doorbrak Marcel v. L. de negatieve stemming, nam hij de microfoon van haar over, gaf hij een geheel eigen uitleg over het prachtige Gent en stelde hij onderwijl ook nog even de passagiers aan Gina en elkaar voor. Dat redde de tocht.

In de andere boot, van waaruit ik inderdaad aan de overkant af en toe Marcel als reisleider van een losgeslagen troep buiken, samen met een hoofdschuddende stuurvrouwe voorbij zag glijden, ging het er wat minder heftig aan toe. En toch ging het ook bij ons niet van en leien dakje. Wat de pret namelijk letterlijk steeds meer ging drukken, was de nare sensatie van een te volle blaas. Niet zo gek als je bedacht dat er voor en tijdens de toch al aardig wat bier doorheen was, het weer een beetje vochtig en fris was en we nota bene ook nog op een bootje door het water kabbelden. Steeds grauwer zagen de koppies in de boot er uit. Het gekreun nam toe en de roep om snelle voortzetting van de tocht, dan maar zonder het gewauwel over het zoveelste trapgeveltje , werd luider en luider. Nog even en er zou muiterij op deze Bounty losbarsten. Ons sturende drankorgel koos eieren voor haar geld en legde de laatste honderden meters in recordtempo af. Schreeuwend dat we moesten wachten tot de boot stil lag, legde zij aan. Het was echter tegen dove dronkenman oren gezegd. Diverse op knappen staande mannen met tot grimassen verwrongen gezichten sprongen tegelijk aan wal en vluchten naar het café bij de aanlegsteiger.

Daar aangekomen zag ik al dat er iets mis was. Een man met zijn gezicht op onweer, liep bij de voordeur heen en weer, maar door paniek gedreven kon ik nog net langs hem naar binnen glippen. Terwijl ik samen met nog enkele gelukkige vaders mijn blaas kon legen (u kent dat zaligmakende gevoel wel) en de pijn weer uit mijn lendenen wegzakte, ontstond er wat commotie bij de voordeur. De boze man stond bij de ingang en weigerde alle rode shirts. Hij was over zijn rode vanwege het feit dat een onzer vaders in zijn drang de blaas te legen, stuitte op een overvol herentoilet, zich daarna spoedde naar een bleek ook overvol damestoilet en toen in paniek zijn urinebuisuitgang in de wasbak van datzelfde damestoilet hing. Thuis was dat nooit een probleem geweest, maar onder de ogen van het toiletterende Belgische damespubliek bleek dit toch een issue. Gelukkig noemen we geen achternamen tijdens en na dit weekend, dus de heer Jan Kr. v D. blijft anoniem en kan zich nog overal buiten Gent vertonen.

Nadat iedereen zich her en der op keurige wijze van het overtollige vocht had ontdaan, vervolgden wij lopend onze weg, richting de uitspanning waar wij zouden gaan eten. Hier en daar vermaakten wij het winkelend publiek met onze onweerstaanbare voetbalhumor . Marcel v. L. ging zelfs met zijn grote held Superman op de kiek. Ondertussen was de lucht wat betrokken en kwamen de eerste druppels naar beneden.

Na een wat mij betreft lange tocht kwamen we aan bij “de Vooruit”, alwaar we aanschoven en bijna onmiddellijk voorzien werden van een heerlijke lasagne á la Belgica. Diegenen die niet van dit gerecht gecharmeerd waren, vulden hun magen met nog een potje bier. Anderen konden zodoende een dubbele portie naar binnen gooien. Vooral Ruud S. bleek een flinke en snelle eter, die hem de bijnaam Koekiemonster opleverde, hoewel die naam eigenlijk vergeven is aan Frans K. De heer Jan Kr. v. D. nam nog de tijd om een Belgische rolstoeler voorlichting te geven over zijn overgebleven seksuele mogelijkheden . André M. maakte tijdens het eten van het toetje een pooltje voor de wedstrijd. Naar later bleek kwamen sommige uitslagen een paar keer voor, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na het eten kwam de bus weer voorrijden en togen wij naar het 30 km. verderop liggende Waregem, alwaar de plaatselijk SV Zulte het op zou nemen tegen het lastige R. Charleroi SC. We werden vorstelijk onthaald. De bus kreeg een eigen plekje bij de ingang en op de kaartjes stond zelfs dat zij bestemd waren voor VOETBALLENDE VADERS DDS(?) HAARLEM. En wie schetst onze blije verbazing toen bleek dat Zulte ook nog eens onze rood groene club kleuren voerde. Dat leverde natuurlijk wel wat geld op in de merchandising kas van de SV.

De jongens die zich niet aan de lasagne hadden gewaagd en de veelvraten die al weer honger hadden, deden zich tegoed aan allerlei van het vet druipende worsten en hamburgers . In een soort afgekeurde betonnen vishal onder de hoofdtribune namen we nog wat overheerlijke biertjes. Er heerste overigens een prima sfeer rondom de wedstrijd, dat moet gezegd. Op de tribune kwam onze jolige stemming al weer snel naar boven. Tot verbazing van de Belgische supporters zetten wij diverse stemmige liederen en spreekkoren in ten faveure van de thuisclub. De vaste bezoekers waren dat duidelijk niet gewend. Hoewel zij een vast hoempapa bandje op de tribune hadden, bleken zij zich niet te vermoeien met aanmoedigen. De fanfare speelde dus een beetje voor zichzelf, totdat Peter M. probeerde hen het aloude “AANVALLUH” te laten spelen. Dat lukt echter niet. Zeker “not done” in België?

Tijdens de wedstrijd ging de bierverkoop gelukkig gewoon door. Helaas voor de toeschouwers in de buurt van de vaders, hadden ze in Waregem nog geen ervaring met de mooie kartonnen trays en werd alles op een blad meegegeven. Dit ging even goed totdat er een biertje omging in de nek van Theo van H. Jan Kr. v. D. (daar istie weer) deed een poging om de schade te herstelen, waarbij hij de biertjes die nog overeind stonden alsnog omkieperde. Snel opzij springende Belgische supporters en het snel aanbieden van een biertje hielden de schade beperkt. De Belgen namen het sportief op en de stemming werd eigenlijk alleen maar beter. Zeker toen Zulte aan het eind van de wedstrijd zeer onverdiend gelijk maakte.

In de rust van de wedstrijd werd de heer André M. nog door de stadionspeaker opgeroepen om zich te melden, maar zelf hoorde hij dat helaas niet. Hij stond weer eens te pissen. We weten dus nog steeds niet waarom deze oproep werd gedaan, maar dat je met 1888 een eind komt is wel duidelijk.

Na de wedstrijd weer de bus in, (tuurlijk wel eerst even een vette bek scoren) alwaar de pot van de pool uitbetaald werd. Eerlijk gezegd ben ik vergeten wie die pot gewonnen heeft, maar volgens mij verdween hij ook linea recta weer in de algemene kas.

De chauffeur bracht ons weer keurig terug naar de binnenstad van Gent, zette ons voor een snackbar af, u begrijpt dat velen alweer behoorlijk trek hadden(?) en anderen konden even naar het toilet. Dit was het startsein voor een nachtelijke rondgang door Gent. Zoals gedacht viel de groep hier ook uit elkaar en kwamen wij elkaar in verschillende samenstelling, op verschillende obscure plekken weer tegen. De chauffeur was er ook klaar mee en stortte zich na het wegzetten van de bus ook in het Gentse nachtleven.

Het verslag van deze nacht zal een hoog flarden gehalte hebben, omdat ik niet overal direct bij betrokken was. Verhalen bij het ontbijt, in de bus en nog na het weekend geven wel een aardig beeld. Zoals gewoonlijk gingen sommigen direct naar bed en konden anderen diep in de nacht hun bed niet meer zelfstandig vinden. Daarbij was ook de Gentse situatie een zeer ongelukkige. Wie verzint het om twee hotelsin de zelfde stad een zelfde naam te geven. Als je dan om 3 uur ’s nachts de weg vraagt, ben je natuurlijk kansloos. Dat het onder andere Frans K. overkomt is niet zo gek, want als er iemand de weg kwijt kan raken, is hij het wel. André M. deed dat beter, want die liet zich gewoon thuis brengen (ook niet voor het eerst)

Maar toen naar huis gaan nog geen optie was, hebben er toch een aantal opvallende gebeurtenissen plaatsgevonden. Zo is Henk de V. ons Kersttafelkleed kwijtgeraakt in “de Vooruit”. Aan het einde van de middag had hij hem nog gebruikt als kleedje bij het eten, later droogde hij er op de tribune nog een onfortuinlijke Belgische supporter mee af. Maar diep in de nacht legde hij het kleedje in “de Vooruit” op tafel onder de biertjes en dat had hij nooit moeten doen. Vanaf dat moment is het kleedje spoorloos. Niet voor niets overigens waren wij weer in “de Vooruit” beland, want daar bleek je ‘s avonds geweldig op 80er jaren muziek te kunnen dansen samen met een kleine duizend jonge Belg(isch)en. Chris R. was waarschijnlijk direct uit de bus daar naar toe gegaan, want bij binnenkomst van een aantal  vaders was hij al druipend van het zweet op de dansvloer te vinden. Dat druipen werd een ieders lot, want warm was het wel. Anderen gingen een andere kant op. Zo kwamen Herman, Peter en John in eenlimonade bar terecht, waar in die limonade toch allerlei heerlijke alcoholische versnaperingen mogelijk waren en danste Herman later die nacht niet alleen met een verbouwereerde barvrouw, maar ook met een paal. Op weg naar huis kwam ik met Aart L. en Harry D. nog en prachtige roze en blauw verlicht etablissement tegen. Dit nodigde Harry en mij uit, om eens een kijkje te nemen. Gelukkig was Aart streng en overtuigend genoeg (en een zeikerd natuurlijk) en zijn we daar niet naar binnen gegaan. Nog dank daarvoor.

’s Ochtends bij het lekkere ontbijt, bleek dat iedereen in meer of mindere mate in het hotel was aangekomen. Het weer was flink opgeklaard, dus Gent zag er nog vriendelijker uit dan de dag tevoren.

De bus kwam weer op tijd voorrijden en we vertrokken richtingRijsbergen in Nederland, waar een gladgeschoren grasmat op ons zou liggen te wachten, samen met een uitgebreide accommodatie. Kortom we gingen ons voetbalhart weer ophalen, de alcohol uit ons bloed spelen en onze conditie weer op peil brengen tijdens een potje ballen.

Via Rucphen en Zundert kwamen we keurig op tijd bij de accommodatie aan. Hier bleek, dat we onze ideeën over deze dag iets moesten bijstellen. Het veld was weliswaar redelijk voorzien van gras en tamelijk egaal, de kleedruimtes en de gezellige kantine met breedbeeld scherm, zagen er toch wat anders uit dan in de folder. Omkleden zou eigenlijk bij de verenigingsruimte van de plaatselijk duiven- en schietvereniging (een bijzonder handige combinatie lijkt me) moeten plaatsvinden, maar de vereniging was in vol bedrijf, dus moesten we uitwijken naar de naast de kroeg gelegen skihut(voor al uw feesten en partijen) inclusief achtergrondmuziek in het hakgenre. De doucheruimte bestond uit een tweetal douches met links daarvan twee urinoirs en rechts een wastafel. Erg prettig, omdat we Jan Kr. v. D. bij ons hadden. Die kon zodoende twee behoeften tegelijk bevredigen. En direct achter de douches was het toilet. Dat betekende wel dat je eerst een nat pak moest halen, voordat je de grote boodschap kon deponeren.

Nadat behoorlijk wat vaders zich in het zelf meegebrachte voetbaltenue hadden gehesen, staken we voorzichtig de straat over. Eerst even links en rechts en dan nog een keer links kijken en dan pas oversteken!! Na twee heerlijke 5 tegen 5 potjes in een prachtig voorjaarszonnetje, onder het oog van de toegestroomde supporters, de zogenoemde Niet Voetballende Voetballende Vaders van DSS, moesten we natuurlijk wel weer snel het vochtgehalte op peil brengen. Bier en hapjes, wat wil een voetballer nog meer na zo’n uitputtingsslag. En het gezeur dat die eerste hapjes koud waren, was weer snel over toen we vlak voordat we vertrokken gloeiend hete snacks geserveerd kregen.

Vertrokken? Ja vertrokken, want het breedbeeldscherm was zoals gezegd, toch iets kleiner uitgevallen dan verwacht. Een oplettende vader was direct na aankomst in actie gekomen en had geregeld dat we enige kilometers verderop in een prachtige, ruime jongerentent terecht konden. De zogeheten “Jolly-Jester” had zelfs twee flinke schermen, een biljart, dart borden en een gezellige barvrouw , die zelfs het voor sommigen onweerstaanbare 0 graden bier schonk. Strooiden ze vroeger zand op de grond van een café, bij Jolly lag op de grond een flinke laag lege pindahulzen , een stukje eigen inbreng van de pellende clientèle. Ook dat spul neemt goed vocht op, al loopt het een beetje raar. Zo konden we heerlijk luidruchtig de ontknoping van de eredivisie volgen, een prachtig slot van ons geslaagde weekend. Toen er ook nog diverse grote dozen patat, frikadellen en kroketten werden aangerukt, was er zelfs gejuich te horen en stortten alle vaders zich er vol overgave op. Er werd niet om bestek gevraagd, dus u kunt zich een beetje voorstellen hoe dat er uitziet met 30 uitgehongerde vaders die in dozen met friet en snacks graaien. Na het voor sommige teleurstellende eindresultaat, vooral onze Ton Sch was daarna even niet aanspreekbaar, gingen we weer de bus in en op huis aan.

Tijdens de busreis werden we nog getrakteerd op de aanwezigheid en optredens van Paul Jambers en ElvisPresley. Zodoende was het entertainment ook goed verzorgd.

Aan het eind van zo’n weekend is het natuurlijk gebruikelijk, om de buschauffeur een kleine fooi te geven en Frans K. zou die tip komen ophalen. De bodem van menig portemonnee was echter in zicht. Daar had de hr. K. wel een oplossing voor. Hij creëerde direct de mogelijkheid om bij hem te pinnen , door zijn hotpants te laten zakken. Dat we hierdoor wel erg direct geconfronteerd werden met zijn edele en minder edele delen, vond hij geen probleem . Voor menig vader zal het begrip “pinnen” sinds die dag niet meer hetzelfde zijn. In ieder geval heeft mijn, op dat moment ontstane pinfobie, traumatische proporties aangenomen. Elke keer als ik nu gepind heb, of naar zo’n automaat kijk, krijg ik acuut de behoefte om mijn handen te gaan wassen. En wat te denken van uitspraken, begrippen en gezegden als: “haalt u hem maar even door de gleuf”, “de magneetstrip aan de goede kant graag”, “wilt u nog iets extra opnemen?”, “flappentap”, “geld stinkt niet”, “wilt u er een bonnetje bij”, “hoe wilt u het hebben”. Nooit kan ik meer geld opnemen, zonder aan de achterkant van Frans te denken.

Maar goed toen alles met de chauffeur geregeld was, kwam het eind van de reis in zicht. Menig vader toog nog naar de verenigingstoog op het sportpark voor en afzakkertje. Daar bleek dat het 1^e van DSS ook een gunstig resultaat had geboekt, een mooi slot aan dit prachtige weekend. Uiteindelijk droop iedereen toch af. Sommige diehards (Ton, Peter en Herman) bleken daarna zelfs nog even naar het Hemeltje te zijn gegaan voor een hapje en een drankje, maar die zijn nu nog aan het opknappen. De andere vaders recupereerden die week, meer of minder succesvol in de warme schoot van het gezin, of op de werkvloer. Ben benieuwd waar we volgend jaar naar toe gaan!!

In ieder geval iedereen die zich bemoeid heeft met het organiseren van dit weekend, weer van harte en graag volgend jaar nogmaals.

Namens de vaders dank aan: André, Theo, Frans, René, onze soepele buschauffeur, Gina en haar vriendin, de Rijsbergse koeien die even op een ander veld wilden gaan staan, Paul Jambers, Elvis Presley, de kennis van René die nog even snel prachtige kaartjes voor ons wist te regelen, de verkeersregelaars en politie van Waregem, Frank voor de foto’s en de site, de initiatiefnemers voor het 2^e rode shirt, de Koekoeksclan en al die anderen die er bij waren en zorgden voor een leuk weekend. En ook nog even iedereen die ik vergeten ben.

Ref.