.

Eerste jaarlijkse traditionele Voetballende Vaders Tafel Tennis Toernooi

12 mei 2007

Afgelopen zaterdag vond het eerste VV tafeltennistoernooi ooit plaats. Al vanaf begin seizoen stond het op het programma en werd er gespannen naar toegeleefd. Door een stortvloed van mailtjes, die via Aart bij de mailboxen van de leden binnenstroomden, was er toch nog een breed deelnemersveld op het toernooi afgekomen. Zelfs enkele spelersvrouwen vonden het de moeite waard, om een dergelijk evenement bij te wonen. Onze enige echte Treenert André kon gelukkig later op de avond ook nog aanschuiven.

De plaatselijke TTV in de Maerten van Heemskerckstraat, was bereid gevonden haar onderkomen, goed gevulde bar, keuken, batjes, ballen, tafels en gezellige gastvrouw exclusief aan ons uit te lenen, zodat we ons konden uitleven zonder anderen te irriteren en intimideren. Bij het vooraf al als traditioneel bestempelde toernooi, bleek het enige traditionele, dat René Berlemon te laat was en Erik Mengerink niet mee deed. Verder was alles vers en nieuw. Hoewel; de batjes waren op zijn zachtst gezegd al eens gebruikt en het interieur van de vereniging ademde een prettige jaren 70 sfeer en was ook waarschijnlijk in die tijd aangeschaft. Dit alles mocht de pret niet drukken, sterker nog, een blind paard kon er geen schade doen en dat is mooi meegenomen, als er 17 voetballende vaders bij elkaar zijn.

Voor de start van het toernooi leefde er bij menig VV het idee, dat dit weer eens een gelegenheid was, om zich in de rijen der vaders te onderscheiden in een balsport. De eigen verwachtingen waren hoog gespannen en er waren zelfs een paar fanatiekelingen, die de tas met sportkleding onder de snelbinders hadden meegenomen en zich hadden omgekleed. In het begin van de avond heerste er dan ook een licht gespannen sfeer. De Haarlemse Haantjes namen de maat van hun tegenstanders. Er werd al wat ingespeeld, maar niemand liet nog het uiterste van zijn mogelijkheden zien.

Toen iedereen was ingedeeld, startten de poulewedstrijden. Er werd fanatiek op winst gespeeld en naarmate de wedstrijden vorderden, werd duidelijk wie de meeste kans maakte op de topposities in de poules. Ook werd zichtbaar, dat tafeltennissen een inspannende sport is. De heren liepen met rode konen en zwetende voorhoofden rond en de meesten compenseerden het hierdoor ontstane vochtverlies, met een sportbiertje aan de bar.

Sommige partijen werden beslist op één enkele bal op de rand van de tafel, of een door het net afgeweken backhand. Geluk en pech lagen soms wel erg dicht bij elkaar, dus ook de plaats in de poule werd daardoor wel eens bepaald.

Na 40 wedstrijden kon de balans opgemaakt worden. Sommige klasseringen moesten door middel van het aantal gescoorde punten worden uitgerekend, zo klein waren de verschillen. De spelers werden vervolgens ingedeeld in de schiftingsronde voor de plaatsen 1-6, 7-12, 13-17. Na 1 partij in die categorie, gingen de drie winnaars voor de hoogste plaatsen tegen elkaar in een poule en de verliezers voor de lagere plaatsen. Voor de plaatsen 16 en 17 moesten Louis en Theo het in een best of three uitvechten. Dit bleek één van de hoogtepunten van de avond. Het werd een thriller van drie partijen, waarvan er twee met 22-20 werden beslist.

In de andere poules werd de klassering van de spelers steeds duidelijker. De poules werden duidelijk beslist door twee winstpartijen voor de winnaar, één voor de nummer twee en nul voor de verliezer. In de poule voor de 4^de tot 6^de plaats werd een 21-0 genoteerd voor René Schell (zwager van Herman). Dat was de enige die avond. René was dan ook finale materiaal, maar had door een slechte loting tegen de latere winnaar, de finalepoule op een haar na gemist. Hij werd vierde.

In de poule voor de plaatsen 1-3 bleven Arjan (of was het Arjen), Rob (Koning) en Henk(Ref.) over. De eerste partij won Rob van Arjan, waardoor de tweede partij al veel duidelijk kon maken. Henk won echter van Arjan, waardoor deze in ieder geval derde werd en daarmee de finale een echte finale werd. Niet onbelangrijk detail daarbij is, dat Rob in de poulewedstrijden Henk duidelijk had verslagen.

Nadat Marcel middels een imitatie van Hans Klok met het oud Hollandsch balletje-balletje de aftrap van de finale had ingeluid, werd deze onder luide aanmoediging en goedbedoelde adviezen van alle aanwezige spelers gespeeld. Twee scheidsrechters en ook nog iemand die het scorebord bediende, zorgden voor het in goede banen leiden van de enerverende wedstrijd, (de 67^e match die avond), die tot het laatst spannend bleef. Na een gelijk opgaande strijd, nam Henk rond de 15 punten een duidelijke voorsprong, die bij een stand van 19-14, gewonnen leek. Maar Rob vocht zich terug naar 20-20. Helaas voor hem gingen de twee volgende punten toch verloren (22-20) en werd Henk de eerste winnaar van het traditionele jaarlijkse tafeltennistoernooi der Voetballende Vaders. Hij mocht ook de prachtige wisseltrofee, de felbegeerde echter niet afgewassen koekenpan, omhoog houden.

Hierna was er nog een gezellige nazit met door de heer van Leen heerlijk gefrituurde, vlammetjes, bitterballen en andere hartigheden. De bierpomp bleek gewillig en er ontstond weer een ouderwetse sfeer tijdens het, door de secretaris altijd zo treffend genoemde, “gezellig samen zijn”. Het werd niet zo laat als de knutselavond daarvoor. Moederdag kwam er aan en de heren moesten de volgende dag toch redelijk fris aan de ontbijtverzorging, dus vertrok men zonder al te veel problemen.

Het VVTTToernooi blijkt het zoveelste evenement van de VV dat geslaagd genoemd mag worden, daar waren alle aanwezigen het over eens. Het krijgt zeker een vervolg in een nieuw seizoen.

Ref.